Wij zijn verheugd dat wij u kunnen mededelen dat wij twee nieuwe psychologen aan ons hebben mogen verbinden. Zij zullen ons ondersteunen in de nazorgtrajecten die wij bieden. Wij zien uit naar een vruchtbare samenwerking!
Op een later tijdstip zullen wij u hier verder over berichten.
Op het terrein van zijn oude eenheid en met zijn honden voelt Kaptijn zich veilig. “Zij zijn mijn spiegel en houden me in het nu. Hier in de natuur is mijn tweede thuis.” Dat de oud-militair het nodig heeft om zich veilig en thuis te voelen, blijkt wel uit wat hij ervaart. Het geluid van een dichtslaande deur of een stofzuiger rakelt beelden van inslaande raketten op. En gaat de bel, dan kan dat voor hem net als een geweer klinken. “Dat komt zó binnen.”
Kaptijn ging heel diep. “Ik had bij wijze van de boom al uitgezocht, het touw had ik al liggen. Maar dat was één grote vlucht, ontkenning, pure angst.” Dankzij vrouw Nancy klom hij langzaam uit het dal. “Zij heeft mij laten inzien wat er nog wél zit, wat ik nog wel kan in die dikke brij van totale wanorde, chaos en ellende. De militair die nog in mij zit gelooft daar ergens nog in, om uit te gaan van mijn eigen kracht.”
En dus hoedt Kaptijn nu zes bruine Herdwick-ooien in een stukje vergrast en weinig gebruikt militair terrein tussen een snelweg en een kanaal. Dat hij na zijn tijd in Afghanistan met schapen werkt, daar ziet hij de humor wel van in. “Overal waar je kwam waren schapen. Schapen, schapen, schapen. In ons werk hebben we daar vaak om gelachen.”
Kaptijn heeft een andere kant van zichzelf ontdekt, vertelt hij op de heide. “Een zachte. Met een rauwe rand, kan dat? Het staat nog in de kinderschoenen. Maar ik ben bezig te leren om dichter bij mijn gevoel te komen.”
Dit project, dat ‘Eerste compagnie van het verloren schaap’ is genoemd, laat goed zien dat defensie het taboe over PTSS overboord heeft gegooid, zegt verslaggever Lex Runderkamp. “Defensie redeneerde jarenlang: oorlog is voor de rauwe mannen, je moet daar tegen kunnen. PTSS werd een beetje als een zwakte behandeld en genegeerd.”
Maar dat is inmiddels veranderd. Commandant Gerard Koot van de 13 Lichte Brigade in Oirschot vertelt: “Je kunt mensen heel goed opleiden en mentaal wapenen, maar voor sommigen is de druk te hoog en die komen beschadigd terug.” Bij deze brigade hebben zo’n tachtig van de tweeduizend mensen trauma’s opgelopen door de inzet. “Ze moeten zorg krijgen en een link houden met de moedereenheden en brigade. We moeten ze bij de kudde houden, zo zou je het kunnen noemen. Maar niet iedereen zal schaapherder worden. Voor elk mens moeten we een passende oplossing hebben.”
Trainingen en buddy’s
Militairen die nu op missie gaan, krijgen allerlei trainingen. Van mentale weerbaarheid tot leren over de lokale cultuur en hoe mensen reageren op extreme gebeurtenissen. Thuisfronten worden benaderd, ze krijgen buddy’s. Er komt een terugkeergesprek, er is een nazorgvragenlijsten permanent militaire geestelijke gezondheidszorg bij mensen die terugkeren. “Het is enorm georganiseerd in de hoop PTSS te minimaliseren”, zegt Runderkamp. “Maar het oplossen zal niet lukken.”
Bron: NOS.nl
UWV heeft in 2017 fors meer loonsancties opgelegd dan in 2016. Een werkgever krijgt zo’n loonsanctie als hij zich niet op de juiste manier inzet voor de re-integratie van een arbeidsongeschikte werknemer.
Ten opzichte van 2016 legde UWV in 2017 22,6% meer inhoudelijke loonsancties op aan werkgevers. In totaal ging het om 2.247 sancties, zo meldt de instantie in haar jaarverslag over 2017. Ook in 2016 was het aantal loonsancties al toegenomen. De loonsanctie houdt in dat een werkgever het loon van een werknemer nog maximaal een jaar extra moet doorbetalen na de eerste twee jaar van arbeidsongeschiktheid en dat ontslag in die periode nog niet mogelijk is.
Minder administratieve sancties, veel minder RIV’s
De inhoudelijke loonsanctie gebruikt UWV als maatregel als een werkgever tijdens de eerste twee jaar van arbeidsongeschiktheid te weinig of de verkeerde re-integratie-inspanningen heeft verricht voor de werknemer. De werkgever heeft bijvoorbeeld verzuimd om op tijd in te zetten op re-integratie tweede spoor (tool).
Naast de inhoudelijke loonsanctie is er ook een administratieve loonsanctie. Die kan de werkgever verwachten als hij het re-integratieverslag (tool) niet op orde heeft. Het aantal administratieve sancties nam in 2017 ten opzichte van 2016 met 2,1% af naar 1.711. Daar staat echter tegenover dat het aantal ontvangen re-integratieverslagen met 18,3% afnam naar 33.054. Er is dus niet te concluderen dat werkgevers meer aandacht schenken aan een volledig en juist re-integratieverslag.
Wetsvoorstel moet kans op loonsanctie wegnemen
Voor werkgevers is het niet eenvoudig en goedkoop om aan de verplichtingen van de Wet verbetering poortwachter (tools) te voldoen. Omdat de hoge kosten van langdurige ziekte werkgevers behoorlijk belemmeren, wil het kabinet maatregelen nemen. Maar het plan voor verkorting van de loondoorbetalingsperiode is niet enthousiast ontvangen. Het kabinet heeft daarnaast uitgesproken het wetsvoorstel dat de kans op een loonsanctie moet verminderen of wegnemen, te willen doorzetten. Of en wanneer dit doorgaat, is momenteel onduidelijk
Bron: Rendement.nl
De politie geeft jaarlijks gemiddeld bijna 20 miljoen euro uit aan getraumatiseerde agenten. Dat is bijna twee keer zoveel als tot nu toe bekend. Dit blijkt uit cijfers die NRC heeft opgevraagd bij het landelijke meldpunt PTSS van de politie. Sinds 2014 kunnen agenten met een posttraumatische stressstoornis (PTSS) daar een verzoek ‘beroepserkenning PTSS’ aanvragen waarmee ze kans maken op een schadevergoeding. De hoogte van het smartengeld hangt af van de mate van blijvende invaliditeit en arbeidsongeschiktheid.
Merk Hoe Sterk ziet al langer de nood bij de politie met betrekking tot agenten die lijden aan PTSS. Wij zijn op dit moment dan ook hard bezig om onze dienst bekent te maken bij de politie en de overheid. Wij zetten ons er voor in dat wij in de toekomst agenten mogen ondersteunen in hun weg terug uit de PTSS, zodat zij weer in hun kracht mogen staan en écht kunnen leven in plaats van overleven.
Bron: NRC.nl
Graag willen wij allereerst aangeven dat een ieder anders is en dat er altijd een uitzondering op de regel is. Desalniettemin onderkennen wij het risico dat reizen met zich mee kan brengen voor mensen met PTSS, depressie en / of een burn-out.
Jasmine Groenendijk ging depressief op reis: ‘Slechtste keuze ooit.’
Het ging een paar jaar geleden niet goed met Jasmine Groenendijk (32): ze was depressief. Daarom besloot ze drie maanden naar Bali te gaan. Om het helemaal anders te gaan doen. “De slechtste beslissing ooit.”
Gitzwart van binnen. Zo voelde Jasmine Groenendijk zich twee jaar geleden. “Ik was bang voor, ja… voor eigenlijk alles.” Om de haverklap kampte de journaliste met paniekaanvallen, gekenmerkt door een draaierig gevoel, wazig zien, veel zweten. “Het maakte me kwaad”, vertelt ze nu .”Ik had fijn werk, lieve vrienden en familie. Waarom had ik dit?”
Oxazepam
De dag dat Jasmine echt instortte, was er een waarop ze een interview had en het kalmeringsmiddel oxazepam moest nemen om erheen te gaan. “Maar het lukte niet. Ik heb me omgedraaid en besefte: ik moet alles uit mijn handen laten glijden om aan mezelf te werken.”
‘Aan jezelf werken’ vatte Jasmine op als ‘op reis gaan’. “Ik ging wel naar een psycholoog, maar had daar maar één sessie omdat ik mijn ticket naar Bali al had geboekt. Ik was ervan overtuígd dat een nieuwe omgeving me goed zou doen, dat ik mezelf opnieuw moest uitvinden. En dat die dip waar ik in zat, werd veroorzaakt door de druk in mijn leven.”
Afstand nemen
Dat denken veel (jonge) mensen, zegt Arno van Dam, psycholoog-onderzoeker aan Tilburg University.Mensen die kampen met een depressie of burn-out, twijfelen vaak aan hun leven. Hebben ze het verkeerd ingericht, doen ze iets fout?” Dan is het volgens hem logisch dat de behoefte groeit om ‘letterlijk afstand te nemen’ van hun huidige leven. “Dat kan verhelderend en relativerend werken, mits je je nog goed voelt. Als je al te ver in het proces bent, werkt het averechts.”
Toch vertrok Jasmine uit haar huidige leven, halsoverkop. Drie maanden naar Bali. Bij de psycholoog kreeg ze wat praktische tips mee – om de vlucht door te komen, paniekaanvallen aan te kunnen. “De eerste paar dagen was ik opgewekt. Hè hè, rust. Mijn reisgenootje en ik dronken biertjes op het strand, zwommen elke dag. Maar na een paar dagen voelde ik die leegte weer. Zo van: en nu?”
Kwaad
Daar zat ze dan, pal onder de zon, kokosnoot in de hand. Ongelukkig te wezen. “Die reis was de slechtste periode uit mijn leven.”
Ze werd heel argwanend. Sliep ze in een hostel, dan moesten de ramen en deuren dicht. Alles vond ze eng. Op een scootertje over het eiland rijden voelde alsof ze ‘naar het slachthuis ging’. Geluiden uit de tempel vond ze ‘gejengel’, terwijl ze voorheen dol was op culturen. “En ik kon niet tegen de chaos, werd gek van de hitte.”
Zoals die ene keer, dat Jasmine en haar reismaatje heilige waterbronnen bezochten, en een heel ritueel moesten doen vóór ze dat water in mochten. “Ik was zó benauwd, ik dacht dat ik eraan zou bezwijken. Zonder nadenken, en zonder respect voor die cultuur, stortte ik mezelf met kleren en al het water in. Ik was totaal overprikkeld.”
Overprikkeld
Van Dam zegt dat dát ook juist het probleem is van mensen met een burn-out of depressie. Die zijn al overprikkeld in hun eigen omgeving. “Laat staan in een vreemd land, onbekende omgeving. Met reizen moet je je aanpassen, al die indrukken kosten energie.” En daardoor is de kans groot dat de klachten erger worden. “Ik raad het af om op reis te gaan als het slecht met je gaat.”
Jasmine benaderde haar psycholoog vanaf Bali. Die appte tips, stuurde YouTubefilmpjes met ademhalingsoefeningen. “Het hielp iets, maar het probleem kun je niet aanpakken vanaf zo’n afstand.” In overleg met diezelfde psycholoog en dokter in Nederland vloog een vriendin naar Bali met antidepressiva. “Ik wilde niet naar huis, wilde niet falen. Die drie maanden zou ik volmaken.”
“Ik greep alles aan. Ging ook een yoga-sessie doen. Maar als je je slecht voelt, wíl je niet alleen zijn met jezelf. Ik heb alleen maar liggen huilen.”
Steeds een beetje beter
Toen ze terugkwam in Nederland (‘de terugvlucht vond ik doodeng’), ging ze in therapie. Stapje voor stapje ging het beter. “Ik weet nu dat ik tijdens een depressie het meest heb aan een veilige, prikkelarme omgeving.” Van Dam verklaart: “Als je een burn-out of depressie hebt, is je brein overbelast. Als je op reis gaat belast je je brein nog meer en worden je klachten snel heviger.”
En dan is er niemand in de buurt. Jasmine: “Terug in Nederland was ik zo blij dat ik in mijn eigen omgeving was, met mijn familie, beste vrienden. Er was meer rust.” Van Dam: “Het is belangrijk dat er mensen die je in de gaten houden en steunen.”
Kalmte
Nu gaat het goed met Jasmine. Ze werkt weer fulltime. Heeft geleerd haar grenzen aan te geven. “Het duurde lang, maar nu is het kalm in mijn hoofd.”
Ze is open over wat haar overkwam, schrijft erover en raadt mensen in dezelfde situatie aan om pas weg te gaan als ze zich goed voelen. “Stel het als doel voor jezelf: als ik uit mijn dip ben, dan mag ik naar die droombestemming. Als beloning.” Maar, waarschuwt Van Dam: wie herstelt, is nog kwetsbaar. “Een tripje naar de Ardennen is dan heilzamer dan een backpackreis door Thailand.”
Bron: RTLnieuws
Social media verslaving wordt een steeds groter probleem in onze samenleving. Graag delen wij onderstaand stuk omdat wij hebben gezien dat mensen die worstelen met PTSS, depressie en/of burn-out over het algemeen heel gevoelig zijn voor prikkels. Social media geeft voortdurend prikkels en stimuleert de aanmaak van dopamine in je hersenen, het ‘gelukshormoon’. Juist dit gelukshormoon voelt zo fijn en helpt je misschien zelfs even je problemen te vergeten. Maar het verlangen wordt steeds groter en je krijgt als het ware de één na de andere dopamine tsunami in je brein. Dit zal er uiteindelijk voor zorgen dat je juist dieper in je problemen wegzakt.
Zet je beeldscherm op zwart-wit. Ziet er een stuk saaier uit, en dat maakt dat social media minder aantrekkelijk wordt, aldus psycholoog Bjarne Timonen. Hierdoor besteed je er minder tijd aan, en heb je meer tijd over voor andere activiteiten zoals lezen, sporten of studeren.
Steeds meer mensen besteden echter uren achter elkaar aan social media. Dit kan hun dagelijks leven zo gaan beheersen dat ze er onder lijden. Een social media verslaving kan daarom grote gevolgen hebben. Mensen krijgen concentratieproblemen, slapen slechter, en worden eerder depressief en angstig.
Professionals pleiten er dan ook voor om een social media verslaving als echte verslaving te erkennen. Op die manier kan er ook een erkende behandeling komen, die vergoed wordt door verzekeraars. Dat is op dit moment nog niet het geval. Een groeiend aantal mensen klopt echter met deze problemen aan bij verslavingsklinieken, maar een optimale behandeling bestaat nog niet.
Stoppen is voor veel mensen lastig. De stroom aan prikkels en het zoeken naar nieuwtjes stimuleert de aanmaak van dopamine in je hersenen, het ‘gelukshormoon’. Dit is ook bij andere verslavingen het geval. “Je krijgt eigenlijk een opeenvolging van dopamine tsunami’s in je brein, waardoor je verlangen steeds groter wordt”, aldus neuropsycholoog Jolanda Marks.
Wanneer ben je echt verslaafd? “Als je het gevoel krijgt dat je dagelijkse leven ‘gekidnapt’ wordt door social media, dus dat je niet meer toekomt aan dingen doen als boodschappen, vrienden zien, slapen”, aldus Timonen. Jongeren hebben het meeste kans om verslaafd te worden. Onder tieners bleek eerder al dat veel smartphone gebruik hen ongelukkiger maakt.
Heb je het idee dat je social media verslaafd bent? Begin dan met je schermen op zwart-wit te zetten. Mensen zijn van nature aangetrokken tot kleur, dus bij zwart-wit zul je er minder vaak op kijken. Wil je het echter beter aanpakken? Een psycholoog in jouw buurt kan je helpen
Bron: psycholoog.nl
“Als je écht iets wilt bereiken, hoort stress erbij”, “no pain, no gain”. Voor de meeste mensen is dit ’the way of life’, wil je iets bereiken in het leven dan moet je heel hard werken, harder dan die ander, altijd door blijven gaan en nooit opgeven. Dan pas zal je echt succes kennen. Woorden waar Judoka Edith Bosch bij leefde.
Deze woorden klinken natuurlijk heel stoer. Woorden van een echte ‘go-getter’, iemand die vastbesloten is om iets te bereiken in zijn leven. Maar deze woorden zijn ook toxisch. Er is natuurlijk helemaal niets mis met gepassioneerd te zijn om je doel te bereiken, maar dit gaat niet meer over liefde voor je doel maar obsessie over je doel. Niet genieten van de weg naar je doel en genieten van de successen die je behaald maar ‘eyes on the price’ het doel wordt het belangrijkste in je leven en de rest, of eigenlijk je leven zelf wordt bijzaak.
Een perfecte voedingsbodem voor het tot bloei laten komen van een burn-out. Die als een sterke plant zal woekeren in de tuin van je leven en alle mooie bloemen en planten, die jou, jou maken al snel zal verstikken en alles zal overnemen, het dringt door in alle hoeken van je leven en zal daar zijn verlammende invloed uitoefenen. Iedereen leeft vanuit de illusie van de persoonlijke onkwetsbaarheid, de één meer dan de ander, en daar is helemaal niets mis mee want dit heb je nodig om te functioneren. Helaas brengt dit ook met zich mee dat veel mensen denken ‘ja, maar dat gebeurd mij niet, dat gebeurd alleen bij die ander’. Maar vergis je niet, één op de vijf mensen tussen de 20 en 40 jaar heeft zulke ernstige burn-out klachten dat het hun dagelijks leven belemmerd. Ja echt, dit kan ook jou overkomen.
In onderstaand filmpje vertelt Judoka Edith Bosch over ‘het geheim van succes’. En waar die woorden “als je écht iets wilt bereiken, hoort stress erbij”, haar gebracht hebben.
En merk je na het kijken dat je ook bent uitgekomen op die eerste rij dan moedigen wij je aan om écht heel stoer te zijn en toe te geven dat het zo niet meer gaat. Het kan dan heel goed voor u zijn om dit met uw huisarts te bespreken of een ander vertrouwenspersoon.
Succes is niet altijd maar winnen, succes is het leven van jouw unieke leven.
Merk Hoe Sterk zet zich dagelijks in voor mensen die met een depressie hebben gekampt of hier nog steeds mee kampen. Wij zien de strijd die mensen moeten voeren en de problemen waar zij tegenaan lopen.
Daarom juichen wij het initiatief van NPO 3 in samenwerking met MIND Korrelatie toe. Zij zijn de #TrueSelfie-weken gestart om psychische problemen onder jongeren bespreekbaar te maken.
Volgens de cijfers worstelt één op de 15 jongeren tussen de 18 en 24 met depressies. Zelfdoding is onder jonge mensen doodsoorzaak nummer 1. Maar het hebben van een depressie of hier over praten ligt nog erg in de taboesfeer. Onze Hollandse ‘hup schouders eronder en gaan mentaliteit’ wat je heel ver kan brengen en waardoor Nederland is gaan bloeien als handelsland, werkt hierin juist tegen ons. Het toegeven dat het even niet meer gaat is tegennatuurlijk en wanneer je het dan uiteindelijk toch durft toe te geven aan jezelf en de mensen om je heen, ontvang je veelal veel tegenstand. Je toornt aan het grote goed, daar waar onze kracht ligt, ‘het niet zeuren maar doorgaan principe’. De façade stort in.
Natuurlijk geldt dit niet voor iedereen en kan je ook veel begrip ontvangen, maar ook dan weten je geliefde vaak niet zo goed wat ze moeten doen of wat er van hen in deze situatie wordt verwacht. Zij voelen zich machteloos en willen zo graag helpen. En daar komen dan de goed bedoelde adviezen; ‘slaap je wel genoeg?’, ‘kan je niet gewoon aan de happy pills?’, ‘je moet veel bewegen, dat helpt!’.
Het is zo begrijpelijk, niemand ziet zijn geliefde graag lijden. Maar juist deze adviezen vergroten vaak het schuldgevoel van iemand met een depressie. Diegene vecht al zo hard om er uit te komen en kent meestal alle adviezen al, maar het lukt gewoon niet.
Wat is het toch lastig, voor diegene met een depressie maar ook voor de mensen er om heen. Er zijn geen pasklare oplossingen en het blijft zoeken, voor beide.
De volgende link geeft ‘do’s en don’ts voor mensen die een dierbare hebben met een depressie. Deze lijst kan je helpen in jullie gezamenlijke zoektocht.
Het belangrijkste is wel, ‘wees er gewoon voor die ander en luister’. Zo kan je een klein lichtje zijn in die donkere put waarin die ander zich bevind.
Het mag duidelijk zijn dat er een hele wereld te winnen is als het gaat om hoe wij als samenleving met depressie omgaan.
Wij hopen dan ook van harte dat de #TrueSelfie weken het gesprek mogen openen voor depressie en andere psychische stoornissen. En dat wij er als samenleving ‘gewoon voor elkaar mogen zijn’.
Op BNNVARA.nl vind je de programmering voor de komende weken.
Het gaat het niet lukken om de wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg voor 1 juli van dit jaar weg te werken. Die boodschap geeft de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) aan het kabinet.
Zorgaanbieders en zorgverzekeraars hebben vorig jaar landelijke afspraken gemaakt om de wachttijden voor behandelingen terug te dringen, zodat patiënten op tijd passende zorg krijgen. Zowel voormalig minister Schippers als de huidige staatssecretaris Blokhuis beloofde dat dit voor 1 juli 2018 zou lukken. De NZa controleert of dit ook werkelijk gebeurt.
Voor een aantal diagnoses is nu al duidelijk dat de afgesproken normen voor die tijd niet worden gehaald, schrijft de NZa. Zo is de wachttijd voor de behandeling van autisme, persoonlijkheidsstoornissen en angststoornissen nog altijd boven de norm van 14 weken.
Verschillen per regio groot
De wachttijdenproblematiek is complex en de problemen verschillen sterk per regio. In de basis-ggz (lichtere psychische klachten) zijn de wachttijden het langst in Midden-IJssel en Flevoland. In de gespecialiseerde ggz (zwaardere zorg) moeten vooral patiënten in Midden-Holland langer dan de geldende normen wachten.
Sinds dit jaar moeten zorgaanbieders iedere maand cijfers aanleveren over hun wachtlijsten. Maar volgens de NZa doet een deel van de aanbieders dat nog altijd niet. Daarom blijft het lastig een totaalbeeld van de werkelijke wachtlijsten te geven.
Tussenstand
Staatssecretaris Blokhuis zal vandaag de Tweede Kamer informeren over de tussenrapportage van de NZa. Later op de dag komt ook het Schakelteam Verwarde Personen met een tussenstand.
Binnen dat team werken gemeenten, politie, patiëntenorganisaties en andere betrokkenen samen om tot de best mogelijk aanpak te komen van de problemen van mensen die verward gedrag vertonen
Herken jij de symptomen van een depressie? weet jij hoe je er vanaf kunt komen? Onder leiding van Sophie Hilbrand beantwoorden BN’ers en publiek vragen over depressie en alles wat er mee te maken heeft in BNNVARA’s Depressie Kennistest: een informerende maar luchtige test die depressies bespreekbaar maakt. Sophie ontvangt in de studio verschillende bekende en onbekende gasten die vertellen over hun persoonlijke ervaringen. Hoe was het voor hen om een depressie te hebben? Hoe klommen zij uit het dal? Wat heeft hun omgeving daarin betekend? Ook is psychiater Robert Schoevers in de studio aanwezig voor de nodige uitleg en toelichting. De Depressie Kennistest is op maandag 9 april om 21.25 uur te zien bij BNNVARA op NPO 3.
Iedereen kan een depressie krijgen. In Nederland krijgt 20 procent van de volwassenen tussen de 18 en 64 jaar er ooit in het leven mee te maken. 1 op de 15 jongeren tussen 18 en 24 jaar heeft er last van. Toch heerst er nog altijd een taboe rond depressie. Klachten worden weggewuifd met teksten als: “Stel je niet aan”, of “Kop op!”, terwijl het een serieus te nemen psychische ziekte is. Sophie Hilbrand:”Ik gun mensen met een depressie een klimaat waarin je daar veel makkelijker eerlijk voor durft uit te komen. En aangezien iedereen een depressie kan krijgen lijkt me dat voor iedereen belangrijk. Daar hopen wij met de test aan bij te dragen.”
De deelnemende BN’ers hebben zelf ondervonden hoe het is om depressief te zijn en zijn zo moedig om hier open over te praten. Het zijn olympisch schaatskampioen Stefan Groothuis, singer-songwriter Lucky Fons III, rapper, DJ en MC Bizzey, model en presentator Christina Curry, muzikant en journalist Aafke Romeijn, vlogger Bo Beljaars, presentator Manuel Venderbos en comedian Vera van Zelm.
Iedereen die meedoet aan de test is na de vier spelrondes in staat signalen van een depressie te herkennen. De kijkers kunnen live meespelen via de NPO 3-app en maken daarmee kans op een E-reader.
De Depressie Kennistest is de start van de #TrueSelfie-weken, waarmee NPO 3 in samenwerking met MIND Korrelatie psychische problemen onder jongeren bespreekbaar wil maken.
Bron: BNNVARA.nl