Blog 3 – maart 2020

Bevorder persoonlijk herstel na PTSS, depressie of burn-out
Na PTSS, een burn-out of depressie wil je graag de draad weer oppakken. Maar bestaat je oude leventje nog wel? En is het verstandig om dat terug te willen? Verder herstel en een goede toekomst gaan vaak gepaard met een nieuwe ‘way of life’. In deze blog geven we je een aantal tips om je persoonlijk herstel na een zware mentale periode te bevorderen.

1. Eigen wil om te herstellen!
Om je persoonlijk herstel te bevorderen is het heel belangrijk dat je zelf gemotiveerd bent en ervoor wilt gaan. Stel jezelf doelen, blijf trouw aan medicatievoorschriften en rond je behandeltrajecten goed af of zet ze juist voort.

 2. Verzamel de juiste mensen om je heen
Welke mensen in jouw omgeving kunnen je helpen? Denk aan mensen die je vertrouwt en waar je altijd op terug kunt vallen. Het herstelproces gaat met up en downs. Het is fijn als er iemand in de buurt is die je onvoorwaardelijk steunt.

3. Breng structuur in je leven
Wanneer je nog niet aan het werk bent, kunnen de dagen zich eindeloos voor je uitstrekken. Het is verleidelijk om lang in bed te blijven liggen en series te kijken. Juist door een dagritme aan te brengen creëer je rust en ga je jezelf beter voelen.

4. Zoek begeleiding voor het mentale herstel
Het is verstandig om in deze fase van het herstelproces begeleiding te zoeken voor het mentale herstel. Bespreek je struggels met een deskundige. Hij kan je helpen je nieuwe ‘way of life’ door te zetten en te omarmen.

5. Zorg voor een goede nachtrust
Een goede nachtrust is uitermate belangrijk voor het herstelproces. Het helpt je om uitgerust aan de dag te beginnen. Je voelt je fitter en je hebt de kracht om de dagelijkse uitdagingen aan te gaan. Lukt het je niet om goed te slapen? Ga dan op zoek naar professionele hulp.

 6. Gezonde voeding is een pré
Je lijf heeft bepaalde vitaminen, mineralen en eiwitten nodig om goed te kunnen functioneren. Een gezond voedingspatroon draagt bij aan je lichamelijk en geestelijk welbevinden. Je hebt meer energie en bent minder vatbaar voor ziektes. Meer weten over gezonde voeding en herstel? Lees het in onze blog over de invloed van voeding.

 7. Ga bewegen!
Ook bewegen is heel belangrijk om je herstel te bevorderen. Je hoeft geen marathon te gaan rennen, maar wat dacht je van een stukje fietsen of een dagelijkse wandeling? Ook activiteiten als yoga of mindfulness dragen bij aan je herstel. Het helpt om weerstand en zelfvertrouwen op te bouwen.

8. Ben open naar je omgeving
Ben open naar je partner, je kinderen en eventuele andere familieleden en vrienden. Door je uitdagingen te delen, begrijpen zij beter wat er speelt. Je zult zien dat het begrip oplevert. Ook kunnen naasten je helpen je nieuwe ‘way of life’ door te zetten.

Om persoonlijk te herstellen heb je ondersteuning nodig van familie, vrienden, ervaringsdeskundigen en hulpverleners. Zij zijn van grote betekenis in alle fases van het herstelproces. Herstel gaat samen met het behandelen van de symptomen. Wat je situatie ook is, het herstelproces is voor iedereen anders. Het is uniek.

Bij Merk Hoe Sterk hebben we veel ervaring met het begeleiden van mensen die na PTSS, een depressie of burn-out hun leven weer willen oppakken. Om je te kunnen helpen kijken we naar jou, en wat jij nodig hebt. Het behandeltraject is altijd op maat gemaakt en uniek voor iedere cursist.

Hoe zie jij de toekomst? Wil je meer weten over het behandeltraject van Merk Hoe sterk? Neem contact op ons op via 085 13 06 355 of info@merkhoesterk.com

Dansen op een evenwichtskoord

Ik ben opgegroeid in een gezin met een onvoorspelbare moeder, soms lief, soms agressief, en een bange vader. Alleen al het opschrijven van deze zin roept allerlei reacties bij me op: een gebrek aan loyaliteit, verraad, was het wel zo? Na dertig jaar te hebben geworsteld met deze vragen mag ik stellen dat het zo is, was? Je bent het product van je opvoeding. Maar je mag je ouders niet de schuld geven van wat erna gebeurt. Lastige kwestie. Ik beperk me tot het schrijven over hoe het is gegaan.

Mijn moeder was zeer onvoorspelbaar voor mij. Hoewel ik haar oogappeltje was, ondervond ik de gevolgen van haar eigen opvoeding en gekwetstheid van kinds af aan. Liefde ontvangen en me gewaardeerd voelen was niet vanzelfsprekend. Achteraf zeer afhankelijk van mijn moeders gesteldheid, maar in de beleving van mij als kind afhankelijk van mij, van mijn gedrag. De truc was om in haar hoofd te kruipen, mezelf erin bekwamen om te voelen wat zij voelde, te zien wat zij zag. Dat was de enige manier om het goed te doen.

Ik had de twijfelachtige eer om haar oogappeltje te zijn. Ik lijk op haar, en in mij zag zij een spiegel van zichzelf. Afhankelijk van hoe zij zichzelf zag, moest ik me aanpassen. Was zij blij, dan was ik blij. Was zij boos, dan was ik bang. Al snel leerde ik dat mijn moeder wist te overleven door uiterlijk perfect te zijn. Natuurlijk is niemand perfect, maar het nastreven ervan werd een belangrijk wapen voor de buitenwereld, en voor alle nare gevoelens in haar binnenwereld. Ik nam dit gedrag over. Ik leerde dat ‘mooi zijn’ een manier was om aan negatieve emoties te ontkomen. En daarin werd ik haar bondgenote. Zodanig dat mijn uiterlijk vertoon alles was waarmee ik me kon verdedigen tegen kritiek, afwijzing en onzekerheid. Net als zij.

Toen ik een puber was, voelde ik me extreem onzeker en angstig. Zoals elke puber zich voelt. Ik nam het overlevingsgedrag van mijn moeder over en ik focuste me op mijn uiterlijk. Hoewel ik eigenlijk onzeker, stil en verlegen was, zorgde ik ervoor dat ik er perfect volgens de laatste mode uitzag. En ik was mooi. Dat besefte ik toen nog niet, maar daar kwam ik door schade en schande achter. Jongens vonden mij interessant, hoewel ik geen stom woord wist te zeggen in hun nabijheid. Ik had namelijk niet geleerd om iemand te zijn, maar om ‘iets’ te zijn. Mijn zwijgzaamheid werd opgevat als ‘mysterieus’, en alle aandacht die mij ten deel viel slurpte ik op.

Ik leerde dat mijn innerlijk er niet toe deed, zolang mijn uiterlijk maar aantrekkelijk was. En daar acteerde ik op. Ik kreeg vriendjes, tot mijn grote verbazing. Ik werd populair, en wist niet hoe daarmee om te gaan. Ik had enkel één wapen, één bestaansrecht, mijn uiterlijk. En naarmate thuis de relatie met mijn moeder problematischer werd, en naarmate ik me meer voelde afgewezen, kwamen er meer mannen die mij wel aandacht schonken. Niet omwille van mij, maar omwille van mijn uiterlijk. Ik raakte geobsedeerd door mijn uiterlijk, besteedde hele zaterdagen aan het optutten van mezelf voor het uitgaan. Dat was essentieel, van levensbelang, mijn bestaansrecht. En wat ik ervoor terugkreeg was bewondering van mannen. Ik leefde daarnaar, ik slurpte alles op wat ik thuis tekortkwam.

Ik voldeed aan alle wensen, ik was wie zij wilden dat ik zou moeten zijn. Enig zelfgevoel kwam er niet aan te pas. Het ging namelijk niet om mij, maar juist om het verbergen van wie ik innerlijk was, door mijn uiterlijk.

Alle aandacht was welkom. Hoe vluchtig en oppervlakkig dan ook. En hoewel mijn uiterlijk natuurlijk veranderde naarmate ik ouder werd, de interactie bleef hetzelfde. Ik ruilde mijn schoonheid voor aandacht, ik ruilde aandacht voor mijn lichaam, ik ruilde mezelf voor bevestiging. Op welk vlak dan ook. Hoewel ik er meer en meer achter kwam dat ik meer was dan enkel uiterlijk, bleef dit mechanisme in mij leven. Als ik na een avondje stappen een man mee naar huis nam, dan ruilde ik zijn aandacht aan het eind van de avond in voor seks. Ik was me er niet bewust van dat dit niet hoeft. Ik dacht dat het een eerlijke ruil was. Een stukje bevestiging voor mijn lichaam, eerlijk oversteken.

Nu ik erop terugkijk, vind ik het walgelijk. Ik neem het mezelf kwalijk: ik had beter moeten weten. Maar het punt is dat ik niet beter wist. Zelfrespect was iets wat mij nooit was geleerd. Ik zag mezelf als een ruilmiddel. En ja, ik verwijt mezelf dat nog elke dag. Maar guess what: ik wist niet beter. Ik had niet anders geleerd. En nu ik het begin te leren, blijft de vraag of het mijn schuld was. Ik vroeg namelijk niet meer dan hetgeen me ten deel is gevallen. Maar of ik meer verdien? Ja. En zijn er mannen die dit wel snappen? Ja. Zijn er mannen die misbruik hebben gemaakt van mij? Ja. Is dat mijn schuld? Nee. Want ik geloof dat de meeste mensen deugen, en dat de meeste mannen deugen. Een flinke levensles maar het stopt hier en nu. Omdat ik anders wil en anders ben, meer dan een buitenkant. En degenen die dit niet (willen) zien, deugen niet. Maar ik wel.

PTSS: posttraumatische stressstoornis. Hoewel ik deze term al lang kende, en wist wat het inhoudt, heb ik lange tijd geen seconde gedacht dat dit mij aanging. Hoewel ik traumatische gebeurtenissen heb meegemaakt, zijn de gedachten daaraan vervaagd geraakt door de jaren heen. Ik dacht dat het normaal was, het erbij hoorde en in het bijzonder werd ik geplaagd door de vraag of het mijn schuld was. Het werd een deel van mijn leven, waar ik weinig tot geen aandacht aan besteedde.

In de tussentijd had ik wel allerlei klachten, en in de zoektocht naar de juiste hulp die 20 jaar heeft geduurd, heb ik allerlei diagnoses voorbij zien komen. Voorbij zien komen omdat er nooit echt een diagnose werd gesteld. Wel heb ik allerlei therapieën gevolgd, en veel verschillende hulpverleners gezien. Iedere behandeling en hulpverlener had zijn of haar eigen visie op mijn problematiek. En omdat mijn problematiek zich door de jaren heen ontwikkelde, en veranderde, was het lastig om de vinger te leggen op het echte probleem. Hoewel ik zelf redelijk onderlegd ben in psychische problematiek, raakte ik soms ook in de war door al deze visies. Ik schommelde tussen ‘het gaat wel’ en ‘het gaat niet’, en omdat ik mijn behandelaren ter wille wilde zijn, me altijd wilde inzetten, heb ik een spoor achtergelaten van behandelingen. Soms mislukt, soms gedeeltelijk gelukt, en soms…tja….

Waardoor de gedachte dat het allemaal aan mij lag, ikzelf het probleem was, telkens op de loer lag en telkens opnieuw weer de overhand nam. Wanneer ik tijdens behandelingen sprak over de dingen die ik heb meegemaakt, dan werd daar zeer uiteenlopend op gereageerd. Alle reacties hadden gemeenschappelijk dat het aanpakken van die gebeurtenissen, de trauma’s, niet op de voorgrond stond. Nee, hoe ik ermee omging, dat was het belangrijkst. Het liefst in het hier en nu. En omdat ik een aan pakker ben en overal eerst mijn eigen verantwoordelijkheid in zie, ging ik meestal mee in alle goedbedoelde behandelvormen en adviezen. En bleef ik denken dat ik het probleem was, dat het zelfs mijn schuld was, waardoor ik steeds harder ging werken om ermee om te kunnen gaan.

Als ‘noodoplossing’ vanwege lange wachtlijsten in de GGZ, meldde ik me aan bij Psytrec. Tijdens de intakeprocedure bleef ik benadrukken dat ik geen last had van herbelevingen, in elk geval niet in de vorm zoals het volgens de diagnose PTSS beschreven staat. Ik had weliswaar last van terugkerende nachtmerries en vooral onbewuste angsten, maar het beeld van echte herbelevingen paste mij niet. Ik was dan ook hoogst verrast om na de intake bij Psytrec te horen dat PTSS bij mij was vastgesteld, en dat ik in aanmerking kwam voor de achtdaagse intensieve behandeling. En nog bleef de twijfel bij mij bestaan. Zelfs tijdens de behandeling, die ik, mede door mijn twijfels, enkele keren heb uitgesteld. Door alle voorgaande behandelingen was ik het vertrouwen in behandelaars enigszins kwijtgeraakt. Niet vanwege hun toedoen, maar eerder vanwege het idee dat het waarschijnlijk aan mij lag dat behandelingen tot dan toe nog niet het gewenste effect hadden gehad. Ik twijfelde niet aan de behandelaren, maar aan mezelf.  

Tijdens de behandeling bij Psytrec besefte ik dat deze twijfel niet zozeer de diagnose PTSS betrof, als wel de vraag of hetgeen mij is overkomen mijn schuld was. Deze schuldvraag werd het grote thema in mijn behandeling, mijn rode draad. En pas na keer op keer de bevestiging van professionals te hebben gekregen dat het niet mijn eigen schuld was, kon ik iets loslaten. Nog niet alles, maar wel veel. Heel veel. Het besef dat hetgeen mij overkomen is, niet mijn schuld is, is bevrijdend, verdrietig, onrechtvaardig en verwarrend tegelijkertijd. Ik ben gedwongen, door de ervaringen die ik opdeed bij Psytrec, om mijn negatieve, ongenuanceerde en harde oordeel over mezelf los te laten. Niet ‘proberen’ om los te laten, of ‘hopen’ dat je het kunt loslaten, maar het echt loslaten. Mijn zelfbeeld en wereldbeeld veranderden daarmee binnen acht dagen. Dat is veel om te verwerken en daar ben ik nog steeds mee bezig. De behandeling bij Psytrec is immers het begin, hoeveel behandelingen je daarvoor ook hebt ondergaan. Het is een kwestie van het loslaten van het oude en vertrouwen hebben in het nieuwe, het onbekende: een leven waarin je zoveel autonomie en vrijheid hebt dat het je gaat duizelen van de mogelijkheden die jij hebt. Juist jij. Het is de sprong in een diepte die je nog niet kent, maar die je gaat leren kennen. Niet meer vechten tegen maar voor jezelf. Omdat je dat inmiddels wel hebt verdiend. Het is het verschil tussen overleven en leven.

Bron: cursist van Merk Hoe Sterk.

De goede voornemens van Merk Hoe Sterk 

In deze laatste blog van 2019 blikken we terug op het jaar. Ook nemen we je mee naar volgend jaar. Ben je nieuwsgierig naar onze toekomstplannen? Bij Merk Hoe Sterk zitten we niet stil. We zijn continu bezig onze dienstverlening te versterken, zodat cliënten na de behandeling van PTSS, depressie of burn-out de nazorg krijgen die ze verdienen. Met onze kennis en ervaring op het gebied van verzuim, letselschade en psychische hulpverlening bieden we een voor velen gewenst ‘vangnet’.

Hoogtepunten Merk Hoe Sterk

Afgelopen jaar zijn we uitgegroeid naar een krachtig team dat bestaat uit 55 professionals. Ook hebben we een tweede locatie geopend in de Meern. Carel Solleveld (co-founder); ‘In gesprek met relaties mogen we wekelijks complimenten ontvangen over onze expertise. Men is onder indruk van de diverse specialismes die we binnen onze organisatie in huis

hebben. Naast de begeleidingstrajecten voor onze cursisten geven we voorlichting aan organisaties zoals de GGZ en het UWV. Ook zijn we een deskundig gesprekpartner voor behandelaren, verzekeringsartsen en arbodiensten. Ik ben trots op ons team. Het is fantastisch dat we samen op zoveel verschillende terreinen de hulp kunnen bieden die nodig is voor een doelgroep die recht heeft op erkenning.

MHS is er voor haar cursisten!

Ook voor onze cursisten hebben we het afgelopen jaar veel kunnen betekenen. Twee van hen delen hun verhaal in deze blog (namen zijn gefingeerd). 

 Lotte; ‘In 2019 heeft MHS het verschil gemaakt voor me. Ik durf nu te zeggen dat ik mijn leven terug heb. En dat is bizar, want 2 jaar geleden leek dat onmogelijk. Maar nu voel ik me goed en durf ik nieuwe stappen te zetten. De basis is sterk. Het voelt fijn om met die sterke basis te beginnen aan 2020. Volgend jaar komen wensen uit waarvan ik nooit had gedacht dat ze zouden uitkomen. We gaan trouwen en verwachten een kindje. Ik voel me zelfverzekerd en gelukkig op dit moment. Het geeft vertrouwen dat ik nu weet hoe ik met tegenslagen om kan gaan. Ja, ik ben klaar voor de toekomst. Dank je wel Carel en de rest van het team. De allerbeste wensen voor jullie!’

 Sander; ‘In eerste instantie hebben Psytrec en MHS me vooral gesteund op het gebied van mijn werk. In 2019 kreeg ik het bericht dat ik mijn baan kon behouden. Dat gaf me veel rust. Dankzij die rust kwam er ruimte vrij om aan de relatie met mijn vrouw te werken. Vanuit MHS heeft Marianne veel voor ons betekend. Daarnaast heb ik vanuit MHS hulp gekregen bij de financiële afhandeling via het schadefonds. In 2020 hoop ik daar een streep onder te mogen zetten! Ook hoop ik volgend jaar mijn werkweek uit te bouwen naar 38 uur. Ik ben blij dat MHS op mijn pad kwam. Het is een waardevol traject voor mezelf en voor de relatie met mijn vrouw.’ Meer ervaringsverhalen vind je op de website.

Toekomstplannen Merk Hoe Sterk

Carel: ‘Volgend jaar blijven we de stabiele en kwalitatief sterke organisatie die we zijn. Als specialist op gebied van nazorg na PTSS, depressie en burn-out zijn we er voor onze cursisten. We helpen hen de draad weer op te pakken! In 2020 gaan we ook hun partners voorzien van betere informatie via voorlichtingen. Naast de zorg voor onze cursisten gaan we de landelijke voorlichtingen bij het UWV uitbreiden naar Limburg en Gelderland. Daarnaast gaan we bij gemeentes voorlichting geven over PTSS. We vinden het belangrijk kennis te borgen en te delen. Volgend jaar gaan we samenwerken met een groep psychologen die betrokken is bij de opleiding van onze eigen mensen. In samenwerking gaan we trainingen verzorgen voor verzekeringsartsen, arbeidsdeskundigen en bedrijfsartsen. We zien dat hun kennis op het gebied van PTSS nog beperkt is. De trainingen die we ontwikkelen gaan we koppelen aan jaarlijkse PE-punten.’  

Wil je meer weten over de werkwijze en toekomstplannen van Merk Hoe sterk? Neem contact op ons op via 085 – 1306355 of info@merkhoesterk.com

De invloed van PTSS op eenzaamheid

Eenzaamheid komt voor bij alle generaties. Soms eenzaam zijn is geen probleem, maar voor mensen die zich dag-in-dag-uit eenzaam voelen is het dat wel. Hun wereld wordt kleiner, waardoor ze op den duur in een isolement terechtkomen. Eenzaamheid kent ernstige gevolgen, denk aan depressie, suïcidale gedachten, verslavingen en andere lichamelijke- en psychische klachten.

Uit onderzoek van de Tilburg University blijkt dat mensen met ernstige PTSS-symptomen meer last hebben van eenzaamheid. Zij vormen een risicogroep. Ook bij Merk Hoe Sterk zien we eenzaamheid bij onze cursisten. Over een paar weken begint de decembermaand, een maand die voor mensen die zich eenzaam voelen extra zwaar is. Help elkaar de donkere dagen door met onze tips.

Tip 1: ben er voor elkaar

We zien vaak dat mensen met PTSS de neiging hebben zichzelf terug te trekken uit het sociale leven. Dat geeft ze op dat moment een gevoel van veiligheid. Ook zien we dat familie, vrienden en collega’s het moeilijk vinden om over de traumatische gebeurtenis te blijven praten. Het is daarom makkelijker om het onderwerp, en de persoon, te vermijden. Je kunt jezelf voorstellen dat hierdoor eenzaamheid ontstaat en steeds erger wordt. Wees er voor elkaar, ook al is dat soms moeilijk. Ga het niet uit de weg, maar maak juist contact. Laat zien dat je er bent, dat je jouw vriend of collega niet vergeet nu hij of zij het moeilijk heeft. Er simpelweg zijn kan al genoeg zijn!

Tip 2: de donkere dagen

In de wintermaanden voelen de dagen zwaarder en eenzamer. Het is vroeg donker buiten en koud. Het is verleidelijk om lekker binnen te blijven. Om weg te kruipen op de bank en series te kijken, maar juist daardoor slaap je vaak slechter. Je krijgt steeds minder energie. Wanneer je de hele dag binnen zit geeft dat juist een somber en eenzaam gevoel. Niemand gezien. Niemand gesproken! Ga daarom naar buiten en doe nieuwe energie op. Loop een blokje om en zeg elkaar gedag. Een eenvoudig goedemorgen of een glimlach, daarmee geef je een ander (en jezelf) een prettig gevoel. Heb je het gevoel dat je de enige bent die zich eenzaam voelt? Er zijn organisaties die je kunnen helpen, die naar je luisteren. Kijk op www.merkhoesterk.com/links/ voor meer info. 

Tip 3: geloof niet alles wat je denkt

Het invullen wat een ander denkt. Veel mensen zullen dat herkennen. Je gedachten gaan met je aan de haal ‘hij zal me toch niet leuk vinden’ of ‘zie je wel ze vinden me raar’. Mensen die zich langere tijd eenzaam voelen denken vaak dat ze er niet toe doen. Dat het niemand uitmaakt of ze er wel of niet zijn. Dat zijn heftige gedachten, maar bedenk goed: het zijn slechts gedachten, het is niet de waarheid. Praat erover met je huisarts of een coach van MHS. Heb je zelfmoordgedachte? Bel dan met 0900-0113.

Verband tussen eenzaamheid en PTSS-symptomen

Ben je nieuwsgierig naar het verband tussen eenzaamheid en PTSS-symptomen?* Hieronder beschrijven we de belangrijkste conclusies uit het onderzoek van Tilburg University. Vorig jaar deed deze universiteit onderzoek naar eenzaamheid bij mensen die een traumatische gebeurtenis hebben meegemaakt. Uit het onderzoek blijkt dat mensen met zeer ernstige PTSS-symptomen meer last van eenzaamheid hebben dan mensen met zeer weinig PTSS-symptomen. Dat is nadelig, omdat eenzaamheid zowel de fysieke als de mentale en emotionele gezondheid ondermijnt. Lees het volledige onderzoek in het magazine: Social Psychiatry and Psychiatric Epidemiology: Van der Velden PG, Pijnappel B, & van der Meulen E. (2017).

Wil je meer weten over de werkwijze van Merk Hoe sterk? Neem contact op ons op via 085 – 1306355 of info@merkhoesterk.com

*Bronvermelding: www.ggznieuws.nl

Blog – 28 oktober 2019.

Werkhervatting na PTSS-behandeling
Na de behandeling van PTSS verwacht een werkgever dat zijn werknemer er weer klaar voor is. De behandeling is immers afgelopen. In de praktijk blijkt dit een illusie. Een werknemer die is uitgevallen door een psychische klacht zoals PTSS, een burn-out of depressie heeft goede begeleiding nodig. En zelfs dan is het de vraag of de betreffende medewerker kan terugkeren in zijn of haar oude functie. In deze blog vertellen we je alles over werkhervatting na een PTSS-behandeling.

Ben je er klaar voor?
Bij Merk Hoe Sterk (MHS) helpen we mensen hun leven op te pakken na PTSS, een depressie of burn-out. Terugkeer naar werk is daar een onderdeel van. Hierbij staan de mogelijkheden van de cursist centraal. Heeft iemand bijv. nog veel last van nachtmerries, emoties, een kort lontje, voedingsproblemen of concentratieproblemen? Dan kan dat een reden zijn om nog niet te starten met het re-integratieproces. Het is belangrijk dat deze primaire behoeften eerst adequaat worden aangepakt. Denk aan een goed dagritme, balans in het gezin, gezonde voeding en conditie opbouwen. Dit is voor elke cursist anders, en dus maatwerk vanuit MHS.

Wat is er afgesproken?
In alle gevallen zijn er afspraken gemaakt met de bedrijfsarts, de verzekeringsarts en/of het UWV. Per cursist, en per situatie, zijn die afspraken verschillend. Het is gebruikelijk dat een bedrijfsarts een plan maakt voor werkhervatting. Het kan voor cursisten lastig zijn hun grens te bepalen en aan te geven. In dat geval kan MHS een cursist ondersteunen tijdens gesprekken met de bedrijfsarts, verzekeringsarts of het UWV.

Is terugkeer naar je werkgever mogelijk?
In eerste instantie wordt er gekeken of er tijdelijk, eigen of andere passende arbeid mogelijk is bij de huidige werkgever. Denk aan een politieagent die tijdelijk kantoor werk gaat uitvoeren. Als blijkt dat terugkeer in eigen werk niet meer volledig mogelijk is, wordt er gekeken naar een andere duurzame oplossing bij de eigen werkgever, dit wordt het 1^e spoor genoemd. In het 1e spoor wordt er gekeken naar het aanpassen van de werkplek, aanpassen van de functie, gedeeltelijke werkhervatting en/of het wijzigen van de werktijden. Als ook dat aantoonbaar niet lukt wordt er pas gekeken of een andere passende functie bij de eigen werkgever tot de mogelijkheden behoort.

Wat als terugkeer niet mogelijk is?
In sommige situaties is terugkeer naar de werkgever niet mogelijk. Wat gebeurt er dan? Het is goed om te weten wat je rechten en plichten zijn. Je hebt o.a. recht op loondoorbetaling van tenminste 70% gedurende twee jaar, vaak meer maar dat is afhankelijk van de cao. Er wordt van je verwacht dat je jezelf inspant voor herstel en actief meewerkt aan het re-integratie proces. Ook heb je recht op begeleiding naar ander werk buiten de eigen werkgever. MHS kan hier een rol inspelen. Daarnaast staan we cursisten bij tijdens gesprekken met bijv. het UWV een bedrijfsarts of arbeidsdeskundige.

Een passende baan vinden?
Bij MHS begeleiden we cursisten in eerste instantie naar werk bij hun huidige werkgever. Lukt dat niet dan kijken samen met de cursist naar de mogelijkheden voor het vinden van een geschikte andere werkgever. Hierbij maken wij vaak gebruik van re-integratie bureaus die begripvol zijn inzake de complexe achtergrond. Dit zijn belangrijke stappen in het herstelproces.

Wil je meer weten over de werkwijze van Merk Hoe sterk? Neem contact op ons op via 085 – 1306355 of info@merkhoesterk.com